[Fotos] Buscamos la cueva de Alí Babá. Recorrido por los bancos de Compostela

[Gal]
Na mañá do xoves 10 de Xuño, un grupo de militantes da CNT de Compostela saimos à rua a buscar a famosa cova de Alí Babá. Tiñan-nos dito que era un lugar no que se agochaban corecta ladróns e onde gardaban os botíns das suas pillaxes e roubos vários. A nós pareceu-nos que debia estar nalgún dos grandes bancos que se erguen fachendosos no centro da cidade, e alá fomos perguntar se Caixa Nova, Caixa Galicia, Banesto, Santader, BBVA, Barclays ou Bankinter, son a mítica cova, e de paso intentar ver se atinabamos co botín que durante tantos anos os bancos e o sistema capitalista nos leva roubado à clase traballadora, en base a xuros para financiar o expólio de recursos do mundo enteiro, impostos para rescatar bancos, comisións de todo tipo para lle mercar iates e mansións aos donos dos bancos, servizos públicos privatizados para o seu benefício... Chegamos à conclusión de que hai ben mais dunha soa cova de Alí Babá, unha soa cova non pode dar acubillo à manchea de mangantes que son os directivos e administradores destas entidades, nen pode gardar ela soa todo o que nos levan sacado da pel à clase traballadora. Si que nos quedou clara unha cousa, que canto mais teñen, mais queren.
Mais teñen, mais queren
A concentración do capital que o sistema capitalista fomentou nos últimos anos é a causa principal da crise que estamos a viver. Esta crise pretende-se amañar esquecendo, precisamente, a causa que a provocou. A blindaxe do estado e do capital da concentración de riqueza é unha das estratéxias que se levaron a cabo para salvar ao sistema financieiro e terá como principais efectos o que agora comezamos a vislumbrar: pobreza xeneralizada, paro, desaparición do sector público, etc.
Digamo-lo claro: o Estado limpou a cara dos bancos cos nosos cartos, os de todos. O Sistema Financieiro salvou-se polos nosos cartos e a factura non a imos a pagar nós sós se, tamén os que veñan detrás de nós. Mentres as bolsas duplicaban a sua cotización nos últimos meses, antes de caer en picado pola especulación, nós comezamos a ter notícias de axustes económicos e restricións de dereitos. Con que cartos xogou a banca na bolsa se os seus números eran negativos?
É unha paradoxa certa: esta crise permite ver a un Sistema Financieiro “forte”, nunha contínua tarefa de acumulación, cunha masa social cada vez máis empobrecida, endebedada e desmovilizada. É unha paradoxa que vislumbra unha evidéncia: o Estado, o Mercado e o Capital están xuntos e ben xuntos, atados e ben atados. E nós fora. Á marxe dos aforros, das pensións, dos nosos cartos, do noso esforzo que é magreado sen pudor polo goberno no beneficio do Capital a partir de mensaxes de medo sobre a insostibilidade do noso Estado de Benestar
O que hai que denunciar xa dunha vez por todas son os intereses do Sistema Financieiro en promover sistemas de pensións privadas, confundido a poboación, xunto ao goberno coa fantasma da insostibilidade, da crise irrecuperábel do noso sistema público. Tanto dende os organismos europeos como dende as institucións financieiras privadas e públicas (BBVA, Banco de Santander ou Banco de España) emiten de xeito constante avisos apocalípticos que responden a unha estratéxia mediática que non deixa outra cousa entre a población que medo e dúbida sobre o sistema de Seguridade Social, sobre os nosos dereitos no desemprego, sobre as axudas que o estado poida dar ou ofrecer, mentres nos piden apretarnos o cinturón para “inspirar confianza” aos mercados.
É evidente que nestas artimañas agocha-se unha tendéncia ideolóxica aproveitada para rendabilizar a crise financieira e económica, para mover a palanca que quere accionar a clase neoliberal deste país e que antes, nen sequera cos seus próprios governos, non pudieron accionar. Non hai momento mellor que esta crise para enganar-nos co conto do endebedamento do estado e do déficit público e xeralizar a privatización dunha vez por todas nos últimos baluartes da resistencia á omnívora depredación do capital: a caixa da Seguridade Social, os aforros, hipotecas e pensións dos traballadores e traballadoras.
O ruxe-ruxe co endebedamento fai-nos esquecer a incontrolada acumulación de riqueza durante o auxe do tixolo e a especulación, durante a ilusión de Benestar destes últimos anos. Os números cantan: o nivel de endebedamento pasou do 46% da renda disponíbel fai vinte anos ao 130% da actualidade. Neste tempo se nos fixo máis pobres, máis endebedados e tamén máis cegos. A débeda pública no estado español fai un par de anos era do 38%; no ano 2009, o 45% e para este ano poderíamos chegar ao 120%. O máis vergoñento é que a porcentaxe maior desa débeda pública, que temos que pagar todos con recortes e impostos, corresponde aos custes de saneamentos da grande cloaca financieira. Un sistema financieiro que xa pide máis, que xa ten máis. Esta é a miséria do neoliberalismo: a riqueza duns poucos pagamo-la todos. O despilfarro, a usura e a especulación forman parte do xogo. E mentres viviamos na festa permanente, o sistema esgotaba-se e abria-se unha nova crise, tamén unha nova posibilidade de negócio. Coma en todos os periodos de crise e fame, a maior miséria sempre se corresponde con momentos de acumulación de riqueza.
A nosa forza debe concentrar-se en rematar coa permisividade ás quebras fraudulentas, as ficcións da banca e do mercado con custo ao Estado. Podemos sentirnos co dereito a exixir a socialización do Sistema Financieiro xa que é noso, pagamo-lo nós.. O Sistema Financieiro é abertamente contrário ao benestar material de todos, ao noso progreso e a nosa razón. Por iso debemos ir contra el. Teñen máis e queren aínda máis. Non llo permitamos! Abaixo a banca! Abaixo a usura!
[Cast]
En la mañana del jueves 10 de Junio, un grupo de militantes de la CNT de Compostela salimos a la calle a buscar la famosa cueva de Alí Babá. Nos habían comentado que era un lugar en el que se escondían cuarenta ladrones y donde guardaban el botín de sus pillajes y robos varios. Nos pareció que debia de estar en alguno de los grandes bancos que se levantan orgullosos en el centro de la ciudad, y allá fuimos a preguntar si Caixa Nova, Caixa Galicia, Banesto, Santader, BBVA, Barclays o Bankinter, eran la mítica cueva, y de paso intentar ver si atinabamos con el botín que durante tantos años los bancos y el sistema capitalista nos ha robado a la clase trabajadora, en base a intereses para financiar el expolio de recursos del mundo entero, impuestos para rescatar bancos, comisiones de todo tipo para comprar yates y mansiones a los dueños de los bancos, servicios públicos privatizados para su beneficio... Llegamos a la conclusión de que hay más de una solaa cueva de Alí Babá, una sola cueva no puede dar refugio a la cantidad de mangantes que son los directivos y administradores de estas entidades, ni puede guardar ella sola todo lo que nos llevan sacado de la piel a la clase trabajadora. Si que nos quedó clara una cousa, que cuanto más tienen, más quieren.
Más tienen, más quieren
La concentración del capital que el sistema capitalista fomentó en los últimos años es la causa principal de la crisis que estamos viviendo. Esta crisis pretende arreglarse olvidando, precisamente, la causa que la provocó. El blindaje del estado y del capital de la concentración de riqueza es una de las estrategias que se llevaron a cabo para salvar al sistema financiero y tendrá como principales efectos lo que ahora comenzamos a vislumbrar: pobreza generalizada, paro, desaparición del sector público, etc.
Digámoslo claro: el Estado ha limpiado la cara de los bancos con nuestro dinero, el de todos. El Sistema Financiero se ha salvado por nuestro dinero y la factura no la vamos a pagar nosotros sólos, también los que vengan detrás de nosotros. Mientras las bolsas duplicaban su cotización en los últimos meses, antes de caer en picado por la especulación, nosotros comenzamos a tener noticias de ajustes económicos y restricciones de derechos. Con que dinero jugó la banca en la bolsa si sus números eran negativos?
Es una paradoja cierta: esta crisis permite ver a un Sistema Financiero “fuerte”, en una continua tarea de acumulación, con una masa social cada vez más empobrecida, endeudada y desmovilizada. Es una paradoja que vislumbra una evidencia: el Estado, el Mercado y el Capital están juntos y bien juntos, atados y bien atados. Y nosotros fuera. Al margen de los ahorros, de las pensiones, de nuestro dinero, de nuestro esfuerzo que es magreado sin pudor por el gobierno en beneficio del Capital a partir de mensajes de miedo sobre la insostenibilidad de nuestro Estado de Bienestar.
Lo que hai que denunciar ya de una vez por todas son los intereses del Sistema Financiero en promover sistemas de pensiones privadas, confundiendo a la población, junto al gobierno con el fantasma de la insostenibilidad, de la crisis irrecuperable de nuestro sistema público. Tanto desde los organismos europeos como desde las instituciones financieras privadas y públicas (BBVA, Banco de Santander o Banco de España) emiten de forma constante avisos apocalípticos que responden a una estrategia mediática que no deja otra cosa entre la población que miedo y duda sobre el sistema de Seguridad Social, sobre nuestros derechos en el desempleo, sobre las ayudas que el estado pueda dar o ofrecer, mientras nos piden apretarnos el cinturón para “inspirar confianza” a los mercados.
Es evidente que en estas artimañas se esconde una tendencia ideológica aprovechada para rentabilizar la crisis financiera y económica, para mover la palanca que quiere accionar la clase neoliberal de este país y que antes, ni sequera con sus propios gobiernos, no pudieron accionar. No hay momento mejor que esta crisis para engañarnos con el cuento del endeudamiento del estado y del déficit público y generalizar la privatización de una vez por todas en los últimos baluartes de la resistencia a la omnívora depredación del capital: la caja de la Seguridad Social, los ahorros, hipotecas y pensiones de los trabajadores y trabajadoras.
El ruge-ruge con el endeudamiento nos hace olvidar la incontrolada acumulación de riqueza durante el auge del ladrillo y la especulación, durante la ilusión de Bienestar de estos últimos años. Los números cantan: el nivel de endeudamento pasó del 46% de la renta disponíble hace veinte años al 130% de la actualidad. En este tiempo se nos hizo más pobres, más endeudados y también más ciegos. La deueda pública en el estado español hace un par de años era del 38%; en el año 2009, el 45% y para este año podríamos llegar al 120%. Lo más vergonzoso es que el porcentage mayor de esa deuda pública, que tenemos que pagar todos con recortes e impuestos, corresponde a los costes de saneamientos de la gran cloaca financiera. Un sistema financiero que ya pide más, que ya tiene más. Esta es la miséria del neoliberalismo: la riqueza de unos pocos la pagamos todos. El despilfarro, la usura y la especulación forman parte del juego. Y mientrss viviamos en la fiesta permanente, el sistema se agotaba y se abría una nueva crisis, también una nueva posibilidad de negocio. Como en todos los periodos de crisis y hambre, la mayor miseria siempre se corresponde con momentos de acumulación de riqueza.
Nuestra fuerza debe concentrarse en acabar con la permisividad a las quiebras fraudulentas, las ficciones de la banca y del mercado con coste al Estado. Podemos sentirnos con el derecho a exigir la socialización del Sistema Financiero ya que es nuestro, lo pagamos nosotros. El Sistema Financiero es abiertamente contrario al bienestar material de todos, a nuestro progreso y a nuestra razón. Por eso debemos ir contra el. Tienen más y quieren todavía más. No se lo permitamos! Abajo la banca! Abajo la usura!













